نزدیک پنجره پشت میز تحریر نشسته ام. درخت های پُرشاخ و برگ دوکوچه پایین تر از اینجا پیداست.کلاغی روی یکی از شیروانی ها جست وخیز کنان راه می رود. بادخنکی که یکسره پرده های پنجره را توی هوا می چرخاندگلهای روی پیراهنم را تکان می دهد!
و من درابهام حسی مرموز غرق شده ام. با خودکار توی دستم به آرامی روی کاغذهای تایپ شده ضربه می زنم و چشم دوخته ام به آسمان نقره ای نیمروز و به صدای پرنده ی شاعری گوش می دهم که هر صبح تا غروب چند بار روی انتن شیروانی روبرو پیدایش می شود.
بادگلهای سفیدو نارنجی پیراهنم را تکان می دهدحس می کنم روی نت های موسیقی راه می روم.
بجز آواز پرنده ی شاعر و گاهی هم حرکت تندو سرکش پرده اتاق در باد هیچ صدایی به گوش نمی رسد.

سربرمی گردانم روی تخت درازکشیده ای. سکوت، نرم وملایم در چشم های نیمه بازت مثل رفتن از این سو به آن سوی زندگیست.

من زنی را می شناسم که دلش می خواست یک پرنده باشد.

به صورتش نگاه می کنم نمی شناسمش! لبخند می زند این چهره ی ناآشنای عزیز چه شیرین و دلنشین به نظر می آید.مقابلم که می رسد توی چشم هاش شادی و شیطنت همان وقت ها موج می زند. با خودم فکر می کنم اینهمه روز وشب که کنار هم نبودیم در لحظه های کوتاهی که به سرعت به سرمی آمدند در این فرصت کم، با یک دنیا حرف که برای گفتنش زمان ِ کافی نبود چه بایدکرد. برای هرچی که باید گفته می شد ونشد. نشد که مقابل هم بنشینیم از آن وقت ها بگوییم که ما ، هنوز بچه های یک خانه بودیم.

انگار در زمان گم شده است. خانه ی ما دیگر آن جایی که باید باشد نیست و ما سال هاست دور شده ایم از هم. دیگر صورت ها درآینه شبیه کودکی هامان نبود. بلاتکلیف اینهمه سالی که دود شد و رفت! 

واژگون درچاله های آب

درخت ، آسمان

چه سخت شده نوشتن توی صفحه ای که اینهمه دوستش داری و ازش خاطره داری. کلی حس های خوب که فقط اینجا توی ذهنت چرخیده و سُرخورده و آمده و نشسته روبروت تا حرف تو بشه تا آن چیزی بشه که دوستش داری اون حسی که توی همون لحظه بهش رسیدی و خوشحال باشی از طرح اولیه ی فکری که صادقانه بیان شده و...
نمی دونم چرا فاصله ها اینهمه زیاد شده لب ازلب باز نمیشه!

 
جدایی میسر نیست...
همه را اینجا نوشتم حرفهایی که درذهنم تلمبارشده بود اماناگهان هرچه نوشته بودم پاک شد! درخانه که بازشد مقابل آینه جالباسی کمی عجیب به نظر می آمدم انگار چهره ای دیگر ازمن پا به داخل خانه می گذاشت!

اینبار ساده تر از هر موقعی ولی مردد واردخانه شدم. پرده های سالن را به آرامی کنار زدم هجوم آفتاب روی گلهای قالی نقش خیره کننده ای را بازی می کرد.صدای تیک تیک صفحه کلیدکشاندم سمت ِاتاق خواب.

ساکت کنارت نشستم دستهایت روی دگمه های کیبورد بالا و پایین می شد.
ما، در آینه شبیه به هم بودیم/ احساسی لبریز می گفت/ نیازی به پرسیدن نبود/شعرها در هوا پراکنده بودند.

پ.ن: ممنونم برای همه ی محبت و لطفی که دراین مدت داشتید.

مسافری که نباید می آمد

کسی

به استقبالش نیامده بود

آینه جیبی اش را درآورد و

در آن به خودش لبخند زد

بعد گریست!

رسول یونان