ویان

روسری را جلوتر می آورم ..
شانه هایم را جمع می کنم، باریک میشوم میان ازدحام جمعیت
چشم می دوزم به زمین، به آسفالت قیرگونه ی زیر پایم
چه غریب و ناآشناست، انگار بار اولیست که راه می روم!
آدمها به سرعت و بی تفاوت از کنار هم می گذرند
بوی دود ، شلوغی و صدای بوق ماشینها، در پی شکار فرصتی
یکی فریاد می کشد و به دیگری ناسزا می گوید ..
کنار پیاده رو ، کودکی دست دراز کرده سمت بیلبورد غول پیکری
در میدان کوچک شهر! بخششی کاذب را گدایی می کند
میان شلوغی و افکار درهم ، تنه می خورم!
نگاهی مزاحم مرا دنبال می کند
می پیچم سمت پارک بزرگ و پر درخت و فواره های روشن
نفسی می آید !

جایی برای ماندن نیست
صندلی های هوس در پارک ها بیداد می کند!

و من تنها مجالی می خواهم ،
برای نفس کشیدن
مجالی برای فکرکردن
برای زنده ماندن

کنار حوض فواره ها می ایستم
قطره های ریز آب به صورتم می خورد ،
با انگشتم بر روی آب می نویسم:

کاش مثل یک نوشته پاک می شدم
و دوباره نوشته می شدم.

کجا بودیم !
که دیگر آینه هم بودن مان را نشان نمی داد. 

برج های بلند
و آسمان ـ کوچک
فراموشی مطلق.  

من هنوز به این خانه امید دارم
آشیانه ی پرستو ها ، بالای سر در خانه ام
امید زندگی دوباره در بهار است.

حرفها و شعر هایم
را به دست باد سپردم
که بی قرار می وزید.

  
جنگل تاریک
امید ـ شاخه های نازک 
جوانه های سبز 


وقتی بهار، 
بر روی انگشتان نسیم از راه رسید
زمستان ،
در پی کدام امید رفت. 

وقتی به خانه رسیدیم ..
روی شاخه ی بهار ، حیرت در چشمانش بیداد می کرد
گفت : با بهار آمدم
ماندم ، وسیع که نگاه کردم
چشمانم پر از خاطره ی سبز شد ؛
خاطره ی آرزوهایی که گم شدند.


تو می گویی من سبز خواهم شد!
در این بهار ..
در این سر زده ، رنگ به رنگ
در ابن بهار _ پشت پنجره
من تکرار
              واژه ای سبز 
                                  خواهم شد.

تنها اتفاق ـ حضور بهار ،         
شکوفه های گیلاس ، روی شاخه های پشت پنجره بود ؛
وقتی ما به خانه رسیدیم.