ویان

 قلبم را
جداگانه
به خاک بسپارید،
شکستنی است.
  

                             عباس کیارستمی

تابستان
و این گرمای بی حوصله
برگ های خاموش

دو طرف خیابان
چنارهای چندین ساله
غبار گرفته و خسته.

  تکه های ابر را از کاغذ جدا می کنم به شیشه ی پنجره ها می چسبانم!
تنها به خاطر چنارها.
 

  و امروز سه شنبه بود ..

كه باران سر زده باريد ؛
خنك شد تن برگ
از تلنگر باران

گويي ابرهاي كاغذی پنجره ؛
باران شد!

.

حیاط خانه ما
آرزوهایش ساده بود ؛
شبیه رقص ماهی ها
در حوض آبی رنگ.

شاید هم شبیه به هیچ چیز نبود.

به یادمی آورم ..
لحظه ای را
که به خاک سپردیم.

 کتایون عزیز ، 
همدلی مرا بپذیر در اندوه دستهای مهربان پدر ، که هیچ گاه فراموش نمی شوند.
  

غروب ؛از لابه لای شاخه های سپیدار
به دیدار چشمانمان می آمد
مات و مبهوت ـ پرواز پرنده ها
ایستاد ه بودیم ..

حضور ابرها اتفاقی نبود!
در لحظه ای که ـ
غروب ، به رنگ شفق در آمد.

 
پی نوشت : این قشنگترین لحظه ی غروب درست وقتی اتفاق افتاد که ـ
از وسط بزرگترین میدان شهر ... عبور می کردم در افق باز انتهای خیابان
پشت انبوه سپیدارها ناگهان پرواز دسته جمعی تعداد زیادی پرنده
به سمت کوه ها توجه ام را جلب کرد.
ایستادم، در حیرت لحظه ی زیبایی که به رنگ سرخی شفق درمی آمد. 

متاسفانه آن روز دوربین همراهم نبود!