ویان

خانه ی ما اینجاست ...  " دو "  

راهی باریک
تا انتها ،
شمشادهای سبز

قدم زدن درصبح های جمعه رابیشتر دوست دارم، صبح های جمعه بُهت خاصی توی فضا هست
خانه ها، درختها و پرنده ها همه ساکت اند و حتی نسیمی هم سرزده نمی وزد.
انگار همه با بُهت زدگی مرا نگاه می کنند!
و من ، تنها حضوری کوچکم میان حیرت و تماشا که قدم های تندی بر می دارد!
شیفته ی این سکوتم ، این لبریز شدن از هیچ ...
این عبور ناگهانی زندگی؛
و این سکوتی که در من می نشیند.

سحرگاه ،
راه می افتم
همراه من آسمان.

تیک تاک ساعت ،
مانده درهمان وقتِ دیروز؛
که خانه از حضور تو خالی شد.


اگر حالم خوب باشد،
قول می دهی سری بزنی
به گوشه ی دنج اتاق
آنجا که هنوز هم،
اثر سایه ای روی دیوار مانده است.

نه اشتباه نکنید!
حرف از قراری فراموش شده نیست

با خودم بودم!
که خاطرم ،
عجیب از یاد رفتنی ست.

سرفه های پی در پی خواب را از من ربوده
بریده
بریده
نفس می کشم ...
هوای تو
مزاحم نفس های من می شود
همه مراعات تو را می کنند ،
اگر هم دوستت نداشته باشند!

اما من ،
با کسی رودرواسی ندارم!
حتا با تو ...

من دوستت ندارم ،
بهار !