http://sunshine-112.blogfa.com/ در کنار خوشه ی انگور گوشواره های تو در جستجوی پاییز بودند fa blogfa.com Sat, 19 Dec 2009 16:56:18 GMT http://sunshine-112.blogfa.com/post-209.aspx <br /><p><br /></p> <p>سراسر خیابان را<br />درختان چنار<br />پاییزی اند</p>            در ساعت 3و 30 دقیقه صبح<br /><br />فکر هایم پلک می زنند!           <p>رویا به زندگی خویش<br />ادامه می دهد.</p><p>                شاید<br />                 حرفهایم <br />                 تکراری اند</p><p>کاشی ها سرد اند<br />خواب ها پرت اند</p><p>              تو کجاو من کجا   </p><p>صدای دور پارس سگ ها ...<br />پشه ای دور سرم می چرخد</p><p>                      همه عالم در خواب اند.</p><p>مورچه روی سرش<br /> دانه ای می برد<br />باز</p><p>            تکراری اند<br />            حرفهایم<br />             شاید<br />            </p><p>فاصله ای نمانده<br />میان  <br />من و شب</p><p>                   یکی شدن<br />                 دست دردست هم</p><p>من دلم <br />برای <br />مرگ عشق <br />می سوزد.</p><p>             در ساعت 3و 30 دقیقه صبح    <br />        <br />توی فکرم خوشبختی که می آید؛<br /> لبخند می زنم <br />                 ضربان قلبم تند می شود <br />دستهایم<br /> کششی دارند<br /> برای درآغوش کشیدن</p><p>                        یکی شدن<br />                        دست در دست هم.</p><p><br /></p><p><br /></p><p><br /></p> Sat, 19 Dec 2009 16:56:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=sunshine-112&postid=209 sunshine-112 http://sunshine-112.blogfa.com/post-209.aspx http://sunshine-112.blogfa.com/post-204.aspx <br /><p><br />یادت می آید آنوقت ها طعم های ترش را چقدر دوست داشتیم لواشک آلو ،تمبر هندی، <br />آلوچه های نارس...اما حالا زبانم قد این حرفها نیست ترشی حالیش نمی شود شوری زیادهم ضرر دارد.<br /> از شیرینی نگو که زیادیش می گویندخوب نیست دلت را می زند! اماعوضش طعم تلخ را خوب چشیده است. اصلا خود ِ تلخ است.</p><p>تلخ ِ تلخ مثل روزها و شبهای بی حاصل و ماسیده برچهره ی این زندگی.<br />تلخ را معنی کن! تلخ گریه کن...</p><p><br /></p><p><br /></p><p><br /></p> Sun, 13 Dec 2009 07:56:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=sunshine-112&postid=204 sunshine-112 http://sunshine-112.blogfa.com/post-204.aspx http://sunshine-112.blogfa.com/post-203.aspx <br /> <br /><br /> <br /> تو را<br /> میان قاب عکسی<br />                   خالی از حادثه دیدم!<br /><br /> با لبخندی کمرنگ و ناپیدا<br /><br />میان شگفتی آفتابی <br />                      که در موهایت راه برده بود.<br /><br />برف و مه در هم آمیخته،<br />                    شاداب ترین لحظه هایت<br />را میان دو شب و روز<br />                     قسمت می کردی<br /> با دستهایی جوان، <br /> میوه ی کاج ها را<br />                  در سبد می گذاشتی.<br /> <br /> چرخی زدی میان روزها،<br /><br /> گم شدی<br />            پشت عریانی شاخه ها <br /> <br /> دور شدی<br />            مثل نقطه ای<br />                           در سپیدی برف. <p><br /> </p> <p><br /><br /> </p><p><a target="_blank" href="http://www.fararu.com/vdchqxnx.23nmvdftt2.html"><br /></a></p><p><br /></p> Sun, 13 Dec 2009 06:56:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=sunshine-112&postid=203 sunshine-112 http://sunshine-112.blogfa.com/post-203.aspx http://sunshine-112.blogfa.com/post-202.aspx   <P></P> <P>احمدرضا احمدی عزیز در تاریخ ۲۶ آبان ماه به علت بیماری دربیمارستان بستری شد.<BR><BR><A href="http://www.fararu.com/vdcam6ne.49nm015kk4.html" target=_blank>بیمارستان آتیه</A><BR><A href="http://www.fararu.com/vdchqxnx.23nmvdftt2.html" target=_blank>...</A><BR><BR>عیادت از احمدرضا احمدی </P> <P> <TABLE class=doc1 cellSpacing=0 cellPadding=0 align=center border=0> <TBODY> <TR> <TD> <DIV id=doc11> <P><FONT size=2>از اطلاعات بيمارستان سراغ پيرمرد شاعر را گرفتيم، طبقات را يكي پس از ديگري به خاطر بي‌اطلاعي مسئولان مي‌گشتيم تا اتاق 258. پرستاران بيمارستان نمي‌دانستند كه در اتاق <BR>258 چه كسي در بستر است. <BR><BR>مردي كه كودكي‌يمان را با شعرهاي كودكانه‌اش سپري كرديم و در جواني با عاشقانه‌هايشان عاشق شديم، تنهاييمان را با صدايش پر كرديم، اكنون چه آرام در اتاق 258 خوابيده بود. <BR><BR>وقتي وارد شديم،‌احمدرضا احمدي از ما خواست عكس نگيريم، اما با رويي گشاده از ما استقبال كرد، فكر كردم چه غرور شيريني براي مردي كه هميشه تميز و مرتب در جمع حضور داشته است، مي‌گويد:‌امسال را رد كنم ديگر نمي‌ميرم، امسال همه دارند مي‌ميرند انگار مسابقه است و مي‌خندد. ما هم مي‌خنديم اما آرزو مي‌كنيم او از مسافران امسال نباشد،‌ آخر اگر او برود دكلمه‌ كتابش براي كودكانمان نيمه تمام مي‌ماند و طنين صدايش براي ما. <BR><BR>مي‌گويد: تمام دردهاي قرن 19 به سراغم آمده، آخر دكتر گفته ذات‌الريه گرفته، مي‌گويد باز هم خوب است كه امروز بالا سر من آمده اگر دو قرن پيش بود كه ديشب مي‌‌مردم و باز هم مي‌خندد، ما هم مي‌خنديم و بغضمان را فرو مي‌خوريم گرچه پيرمرد گول نگاه غمگينمان را نمي‌خورد و سعي مي‌كند با شوخي‌هايش ما را شاد كند، مي‌گويد: ما هم با اين همه سيگار دود كردن تا همين حالا هم شانس آورديم خيلي وقت هست كه از نوبتمان گذشته در جواب تمام حرف‌هايش چيزي نداريم كه بگوييم جز لبخند و حرف‌هاي كليشه‌اي مي‌گويد: هميشه يك سال همين‌طور است، يك سال همه مي‌ميرند و نگران دوستانش است نگران مديا كاشيگر كه به خود نمي‌رسد محمد علي سپانلو كه حواسش به خودش نيست و مي‌گويد: همه ما پير شديم بيماري‌هايي داريم اين روزها هم با اين چيزهايي كه مي‌بينيم .... سكوت مي‌كند. <BR><BR>پيرمرد را مي‌گذاريم در تنهاييش در يك بيمارستان در دل شهر تهران به اميد اينكه وقتي مرخص شد در خانه‌اش هم با هم بخنديم، با آن لباس مرتب هميشگي و آن صداي بي‌سرفه و يك دنيا شعر عاشقانه.<BR><BR>به نقل ازپایگاه خبری فرارو</FONT></P></DIV></TD></TR> <TR> <TD> <DIV id=doc46><FONT size=2>مرجع : <FONT color=#404040>ایلنا</FONT></FONT></DIV></TD></TR></TBODY></TABLE></P> <P><BR> </P> <P>پ.ن: برای شاعر محبوبم از صمیم قلبم آرزوی سلامتی و آرامش دارم.  <BR>پ.ن: عنوان از مجموعه "شعر هاو یادهای دفترهای کاهی" احمدرضااحمدی</P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> Wed, 09 Dec 2009 07:21:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=sunshine-112&postid=202 sunshine-112 http://sunshine-112.blogfa.com/post-202.aspx http://sunshine-112.blogfa.com/post-200.aspx <br /><p>بعد از مدتها دفترچه یادداشتم را ورق می زدم، برخوردم به مورچه ای که ردخانه اش را <br />گم کرده بودو کنارکفشم هی دور خودش می چرخید.<br />و به آن تکه ای که آن روز در پارک نوشته بودم:<br />                                                  ِ وقتی باد لابه لای برگ های سپیدارها پیچید...  ِ</p><p>کمی مکث کردم،<br />مورچه از میان حرف هایم گذشت!<br /><br />میان من و درختان تنها سکوتی ماند <br />که احساسش را از یاد برده ام.<br /><br />چشم می بندم <br />لحظه ای<br />دوباره باز می کنم<br /><br />هیچ رنگی،<br />            هیچ صدایی<br />                            <br />هیچ ترانه ای<br />                                             <br />نمی خواند                                                            <br />            مرغ سحر.</p><p><br /></p><p><br /></p><p><br /></p> Mon, 16 Nov 2009 06:57:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=sunshine-112&postid=200 sunshine-112 http://sunshine-112.blogfa.com/post-200.aspx http://sunshine-112.blogfa.com/post-198.aspx <p><img src="http://night-skin.com/upload/images/s0g8pmn6unmtjheq9jfz.jpg" style="width: 522px; height: 301px;" /></p><p><br /></p> <p>رو می کند طرفم و با خنده ی موذیانه ای می گوید: دیدی حق با من بود! <br /><br />سازت را کوک کن!<br /> حواست باشد اینجا کسی پا درمیانی نمی کند.اینجا،ساکت هم که باشی مترونم ریتم صدای پایت را <br />می شمارد مبادا اشتباه کرده باشی. <br /><br />در عصر فراوانی شعور قدم می زنیم!<br /> تو دستت را درجیب های فلسفه فرو برده ای. من دستهایم را توی هوا تکان می دهم. <br />هرچه سعی می کنیم کلام باز نمی شود بغرنج تر می شود.</p> <p>من مال کدام سبک بودم! <br />در پرتره ای که روی دیوار نصب شده بیشتر به رئالیسم می خورم.تا هر سبک دیگری.<br /> صورتم تخیل نمی پذیرد! خود ِخودم هستم.</p> <p>می گویند، کسی از آینده که خبر ندارد. <br /> می گویم: مگر آینده چقدر با من فاصله دارد آینده همین فردایست که تهوع آور است!<br /><br /> زندگی ما شده مثل بازی کلاغ پر!<br />وقتی می خواهی به خانه برسی قصه تمامی ندارد.وقتی قصه تمام است به سر منزل نرسیده ای هنوز.<br /> این چه دردی ست که درمانش نیست.</p> <p>انگشت اشاره ات را روی میز می گذاری!<br /> توی چشمهای خودت نگاه می کنی می گویی: « آرزوها پَر ، جوانی پَر ، عمرمان پَر »</p><p><br /></p><p><br /></p> <p><br /></p> <p style="color: rgb(153, 153, 153);"><font size="1"><strong><br /></strong></font></p><p></p><p></p> Sun, 25 Oct 2009 06:47:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=sunshine-112&postid=198 sunshine-112 http://sunshine-112.blogfa.com/post-198.aspx http://sunshine-112.blogfa.com/post-191.aspx <br /><p><strong><span dir="rtl"><span style="color: rgb(51, 51, 51);">بگفتم شمس تبریزی </span><em>کیی</em><span style="color: rgb(51, 51, 51);"> ؟ گفت ! " شمایم من شمایم من شمایم "</span> </span></strong></p><p>یعنی همیشه همین طور بوده ام. «چطور؟!» <br />یعنی همیشه حواسم به همه بوده؛ که مثلا کی چه می گویدکی غصه می خورد،کی دلتنگ و از روزگار خسته است! یا کی امید ِ زندگی درآغوشش کشیده تا من در عین خستگی، با لبخندی به روی خودم نیاورم و او رضایت مرا احساس کند.<br />و هر بارحواسم به حرفهاشان بوده به اینکه چه وقت کسالت رنگ از رخسارشان برده یا نبرده،<br />خلاصه اینکه هرجا و هرکسی هر طور بوده من خودم را رسانده ام تا او را درک کنم! <br />تو رادلداری بدهم او را دلداری بدهم. و در نهایت ِشاید نیاز به کمی دلگرمی، به تو یا او امید ببخشم.<br />بذارید من هم حرفم را بزنم. کمی خودم باشم! گفتن اینها که خودپسندی و غرور نیست.<br /> همیشه که نباید مطابق میل و پسند شما بگویم یا نگویم، بخواهم یا نخواهم.<br /><br />کاش یکی این تره را برای من خُرد می کرد!</p><p><br /></p><p><br /></p> Thu, 15 Oct 2009 02:17:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=sunshine-112&postid=191 sunshine-112 http://sunshine-112.blogfa.com/post-191.aspx http://sunshine-112.blogfa.com/post-188.aspx <br /> <p><br /></p><p>این روزها</p>چقدر عشق می پرد <br /><br />میان حرفم!<br /><br /><br />روبرویت که می نشینم،<br /> <p>لکنت می گیرد<br /><br /> زبانم<br /><br /><br /> ناتمام می ماند <br /><br />حرفی  <br /><br />در دلم.<br /><br /><br /> </p> <p>گویی،</p> <p>          بریده </p> <p>                     بریده</p> <p>                               می شود</p><p>                                                ع  </p><p>                                                       ش</p><p>                                                               ق</p><p>                                                                       .</p><p><br /></p><p><br /></p><p><br /></p> Tue, 13 Oct 2009 00:54:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=sunshine-112&postid=188 sunshine-112 http://sunshine-112.blogfa.com/post-188.aspx http://sunshine-112.blogfa.com/post-185.aspx <br /><p> </p><p>می ترسم مـــــــــــــرگ مرا با خود ببرد</p><p> حواسم نباشد،</p><p>چراغ روشن بماند!</p><p><br /></p><p>تو برگردی</p><p>سالها منتظر بمانی.</p><p><br /></p><p>بعد، مــــــــــــــــرگ تو را با خود ببرد</p><p>بترسی!</p><p>کسی نباشد.</p><p><br /></p><p>گلدان ها تشنه بمانند؛<br /><br />گنجشک ها بی دانه.</p><p><br /></p><p><br />زندگی<br /><br /> سالها<br /><br />دنبال ما بگردد!</p><p><br /></p><p>فراموشی بشود،<br /><br />عاقبت ِ<br /><br />عشق.</p><p><br /></p><p><br /></p><p><br /></p><p><br /></p> Tue, 06 Oct 2009 07:41:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=sunshine-112&postid=185 sunshine-112 http://sunshine-112.blogfa.com/post-185.aspx http://sunshine-112.blogfa.com/post-181.aspx <br /><p>وقت هایی که با خودم حرف می زنم،<br />شک نداری<br />من دیوانه ام!<br /><br /><br />وقت هایی که با تو حرف می زنم،<br />شک می کنم<br />آیا دیوانه ای!<br /><br /><br />وقت هایی که هر دو ساکتیم اما؛<br />بدون شک<br /> ما،<br />کنار هم نیستیم.</p><p><br /></p><p><br /></p><p><br /></p> Sun, 04 Oct 2009 06:49:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=sunshine-112&postid=181 sunshine-112 http://sunshine-112.blogfa.com/post-181.aspx