ویان

چندگانه ماهور

sunshine-112 — Sun, 25 Oct 2009 06:47:18 GMT

رو می کند طرفم و با خنده ی موذیانه ای می گوید: دیدی حق با من بود!

سازت را کوک کن!
حواست باشد اینجا کسی پا درمیانی نمی کند.اینجا،ساکت هم که باشی مترونم ریتم صدای پایت را
می شمارد مبادا اشتباه کرده باشی.

در عصر فراوانی شعور قدم می زنیم!
تو دستت را درجیب های فلسفه فرو برده ای. من دستهایم را توی هوا تکان می دهم.
هرچه سعی می کنیم کلام باز نمی شود بغرنج تر می شود.

من مال کدام سبک بودم!
در پرتره ای که روی دیوار نصب شده بیشتر به رئالیسم می خورم.تا هر سبک دیگری.
صورتم تخیل نمی پذیرد! خود ِخودم هستم.

می گویند، کسی از آینده که خبر ندارد.
می گویم: مگر آینده چقدر با من فاصله دارد آینده همین فردایست که تهوع آور است!

زندگی ما شده مثل بازی کلاغ پر!
وقتی می خواهی به خانه برسی قصه تمامی ندارد.وقتی قصه تمام است به سر منزل نرسیده ای هنوز.
این چه دردی ست که درمانش نیست.

انگشت اشاره ات را روی میز می گذاری!
توی چشمهای خودت نگاه می کنی می گویی: « آرزوها پَر ، جوانی پَر ، عمرمان پَر »

این قصه ی مکرر من!

sunshine-112 — Thu, 15 Oct 2009 02:17:18 GMT

بگفتم شمس تبریزی کیی ؟ گفت ! " شمایم من شمایم من شمایم "

یعنی همیشه همین طور بوده ام. «چطور؟!»
یعنی همیشه حواسم به همه بوده؛ که مثلا کی چه می گویدکی غصه می خورد،کی دلتنگ و از روزگار خسته است! یا کی امید ِ زندگی درآغوشش کشیده تا من در عین خستگی، با لبخندی به روی خودم نیاورم و او رضایت مرا احساس کند.
و هر بارحواسم به حرفهاشان بوده به اینکه چه وقت کسالت رنگ از رخسارشان برده یا نبرده،
خلاصه اینکه هرجا و هرکسی هر طور بوده من خودم را رسانده ام تا او را درک کنم!
تو رادلداری بدهم او را دلداری بدهم. و در نهایت ِشاید نیاز به کمی دلگرمی، به تو یا او امید ببخشم.
بذارید من هم حرفم را بزنم. کمی خودم باشم! گفتن اینها که خودپسندی و غرور نیست.
همیشه که نباید مطابق میل و پسند شما بگویم یا نگویم، بخواهم یا نخواهم.

کاش یکی این تره را برای من خُرد می کرد!

ناتمام

sunshine-112 — Tue, 13 Oct 2009 00:54:18 GMT

این روزها

چقدر عشق می پرد

میان حرفم!

روبرویت که می نشینم،

لکنت می گیرد

زبانم

ناتمام می ماند

حرفی

در دلم.

گویی،

بریده

می شود

پیش از آنکه صبح شود

sunshine-112 — Tue, 06 Oct 2009 07:41:18 GMT

می ترسم مـــــــــــــرگ مرا با خود ببرد

حواسم نباشد،

چراغ روشن بماند!

تو برگردی

سالها منتظر بمانی.

بعد، مــــــــــــــــرگ تو را با خود ببرد

بترسی!

کسی نباشد.

گلدان ها تشنه بمانند؛

گنجشک ها بی دانه.

زندگی

سالها

دنبال ما بگردد!

فراموشی بشود،

عاقبت ِ

عشق.

حال ِ من ِ دیوانه

sunshine-112 — Sun, 04 Oct 2009 06:49:18 GMT

وقت هایی که با خودم حرف می زنم،
شک نداری
من دیوانه ام!

وقت هایی که با تو حرف می زنم،
شک می کنم
آیا دیوانه ای!

وقت هایی که هر دو ساکتیم اما؛
بدون شک
ما،
کنار هم نیستیم.

کافه موکا

sunshine-112 — Sat, 03 Oct 2009 06:38:18 GMT

کافه موکا

« خب بذاریم برای بعد، الان نمیشه حرف زد! »

این راکه گفتی کاغذو نوشته هایت را توی یکی ازآن پوشه های دگمه دار پاپکو گذاشتی و
به طرز غیر قابل باوری فنجان قهوه را داغ سر کشیدی!
کمی سوختی کمی داغ شدی کمی به روی خودت نیاوردی کمی نگاه نکردی!

اما به سرعت دور شدی تمام شدی و رفتی!

چیزی مابین عشق و تنهایی

sunshine-112 — Tue, 29 Sep 2009 07:54:18 GMT

متن هایی برای هیچ

گاهی آدم فقط خیال می کندکه هست، و این یعنی حس ِ بودنی کمرنگ و یا حتی بی رنگ!
معمولا این اتفاق سریع پیش می آید. بی اختیار دور می شوم.

دور، نه آنقدرکه فراموشت کنم
نزدیک،نه آنقدر که احساست کنم
«چیزی مابین عشق و تنهایی»

خیالم که پاره پاره میشود دوباره بر می گردم. نه، « رودرویی درکارنیست. »

هر چند تو هیچ وقت با خیالپردازی های من موافق نبودی اما در هر صورت می بینی که همین در ذهن
هر دو ما نقطه ای مشترک است. بدون اینکه حتی در موردش با هم حرف زده باشیم.
این جریان مثل یک حس نامرئی در رابطه ی ماغوطه ور است.

به حدود کویر می رسم! توی کارونسرای قدیمی، شب است و آسمان با ستاره های بی شمارش
انگار به زمین دوخته شده اند! از آن شبهای بزرگ و پهناور که انگار معلق تاب می خورد توی کویر.
کاش می شد از مرز ستاره ها گذشت و لحظه ای کوتاه، شناور شد در این تاریکی نرم ِحجم دار!
کجایی، نمی توانم پیدایت کنم.

نوستالژی پاییز

sunshine-112 — Wed, 23 Sep 2009 02:30:18 GMT

برمی گردم چند سال پیش، وقت ِ پاییز ...

به دیوار سیمانی پشت بام تکیه داده ام. شاخه های پر برگ چنار پیر،از چهارطبقه ی ساختمان بالا آمده اند! لبه ی بام قالی شسته شده ای پهن است. نسیم ملایمی می وزد...

آفتاب کم رمق پاییز، از لابه لای برگ های چنار،که روی گلهای قالی سایه انداخته اند هی جابجا می شود.
دلم می خواهد این تصویر ابدی باشد!
هوای صاف و یکدست،آسمان ِ آبی ِ شهرچقدر آشناست. آهسته نفس می کشم.
چشم می بندم، خنکی ِ مطبوع آن روزها را زیر پوستم احساس می کنم.

اولین روز مهر است. خانه بوی تازگی می دهد. و در گوشه وکنار آن، هر نشانه ای کوچک هم مرا از جا می کند پرتاب می کند به کودکی، به اولین روزهای مدرسه، به آن روزهای قاطی شده به بوی کتاب و دفترهای تازه به سکوت عصر های پاییزی و صدای خش خش برگ ها...
احساسی که انگار آدم را می برد دُرست روبروی سادگی، می برد تا روزهای دور عاشقی.
آنقدر دور که گاهی راه برگشت را گم می کنی! و شاید این تنها وقتی ست که اضطرابی از گم شدن نداری.

دستم درهوا دنبال قاصدکی آزادانه می چرخد: « قاصدک ها از کجا می دانند پاییز شده!»

لبه ی بام روی برگ ها دست می کشم. انگار درحیاط خانه ی پدری هستم!
انگور ها رسیده اند و عطر یاس ها درحیاط پیچیده. هیچ صدایی نیست.
چند گنجشک ناگهان از روی خوشه ی انگوری پر می کشند و می روند.
انبوهی قاصدک، گوشه ای از حوض ِخالی جمع شده اند.

خیلی وقت است دیگر کسی خانه نیست.
کودکی ام در شیشه ی پنجره ها پیداست!

دوست خوبم حسین گفت: از روزهای پاییز بنویسم. برای من پاییز، با وجود تمام سختی های زندگی همیشه حرف دیگریست.

گنجشک محض

sunshine-112 — Thu, 27 Aug 2009 12:44:18 GMT

...

sunshine-112 — Sat, 15 Aug 2009 05:58:18 GMT

متن هایی برای هیچ

من مجنون،

تو لیلی.

کجاست عشق؟!

بیخودی دلتنگی های مرا حدس نزن! به جایی که نمی رسی هیچ، بلکه آنوقت من باید مثل همیشه برای غم و غصه های تو قکری بکنم. همین است نادیده گرفته شده ام این همه سال. کسی نگفته حالت چطور است. اینقدر که همیشه این لبخند لعنتی روی لبهام بوده و نتوانستم صاف و پوست کنده بگویم چه دردی دارم. نه، نگفتم. تقصیرتو که نیست نمی شود بی خودی بهانه بگیرم. اصلا بروم همان گوشه ی اتاق بنشینم انگار راحتترم از اینکه شاهد خنده ی عجیب و غریب و چشمهای از حیرت گشاد شده ی تو باشم! میگی: اااا اصلا باور نمی کنم جدی مگه میشه آخه، پاشو پاشو بیا اینجا خودتو اینقدر برای من لوس نکن! تو که مشکلی نداشتی.و بزنی زیرخنده و اشک توی چشمهات بیفتدو همین طور خونسرد زمزمه کنان بروی برای خودت چای بریزی و بیایی بشینی جلوی تلویزیون تماشای فوتبال که زیاد هم باب میل ات نیست!

ما بدون شک عاشق هم نیستیم. و خودت هم این را خوب می دانی. همین کافیست تا هدف ِروزهامان پوچ وتوخالی و باطل بشود. گاهی روزهامی گذرند و هیچ اتفاقی هم نمی افتد تو سرگرم کارهای خودت هستی. من هم روزمره هام تکرار وتکرار می شوند. اما وقتی حواست نیست یک دفعه آه، می کشی آن وقت است که نگرانی دست از سرت بر نمی دارد و مطمئن میشوی که توی زندگی اتفاقی افتاده که نادیده گرفته شده!